Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

of adoption

  • 1 adoptio

    ădoptĭo, ōnis, f. adoption. [st2]1 [-] action d'adopter, adoption. [st2]2 [-] ente, greffe.    - adoptio consularis, Quint.: adoption consulaire (qui a eu lieu en présence d'un consul).    - dare se in adoptionem, Vell.: se faire adopter.
    * * *
    ădoptĭo, ōnis, f. adoption. [st2]1 [-] action d'adopter, adoption. [st2]2 [-] ente, greffe.    - adoptio consularis, Quint.: adoption consulaire (qui a eu lieu en présence d'un consul).    - dare se in adoptionem, Vell.: se faire adopter.
    * * *
        Adoptio, Verbale, per syncopen factum ex Adoptatio. Cic. Adoption.
    \
        In adoptionem dare. Quintil. Donner quelcun à un autre pour estre son filz adoptif.

    Dictionarium latinogallicum > adoptio

  • 2 adoptivus

    ădoptīvus, a, um, adj. [adopto], pertaining to adoption, made or acquired by adoption, adoptive: filius, an adopted son: P. Scipio, Fragm. ap. Gell. 5, 19 (opp. naturalis, a son by birth):

    filiorum neque naturalem Drusum neque adoptivum Germanicum patria caritate dilexit,

    Suet. Tib. 52: pater adoptivus, who has adopted one as son (or grandson, v. adoptio), an adoptive father, Dig. 45, 1, 107: frater, soror, etc., a brother, sister, etc., by adoption, not by birth, ib. 23, 2, 12, and 38, 8, 3;

    so also, familia,

    the family into which one has been received by adoption, ib. 37, 4, 3: adoptiva sacra, of the family into which one has been adopled (opp. paterna):

    neque amissis sacris paternis in haec adoptiva venisti,

    Cic. Dom. 13, 35: nomen, received by adoption (opp. nomen gentile), Suet. Ner. 41:

    nobilitas,

    nobility acquired by adoption, Ov. F. 4, 22.— Transf., of the ingrafting of plants (cf. adoptio):

    fissaque adoptivas accipit arbor opes,

    bears fruits not natural to it, ingrafted, Ov. Med. Fac. 5; Mart. 13, 46:

    quae sit adoptivis arbor onusta comis,

    Pall. de Insit. 20; cf. 144, 160 (cf. Verg. G. 2, 82: Miraturque (arbos) novas frondes et non sua poma).

    Lewis & Short latin dictionary > adoptivus

  • 3 adoptivus

    adoptīvus, a, um (adopto), a) zur Adoption gehörig, wobei Adoption stattgefunden, Adoptiv-, filius, Scipio Aemil, bei Gell. 5, 19, 16 u. Suet.: pater, frater, soror (Ggstz. naturalis, rechte, leibliche), ICt.: familia, die Familie, in die jmd. durch Adoption aufgenommen worden ist, ICt.: sacra, derjenigen Familie, in die jmd. adoptiert worden ist, Cic.: nomen, durch Adoption angenommen (Ggstz. gentile), Suet. – subst., adoptīvus, ī. m. (sc. filius), der Adoptivsohn, Oros. 5, 15. § 3 Z. – b) übtr., v. Früchten, eingepfropft, Ov. u. Pallad.

    lateinisch-deutsches > adoptivus

  • 4 adoptivus

    adoptīvus, a, um (adopto), a) zur Adoption gehörig, wobei Adoption stattgefunden, Adoptiv-, filius, Scipio Aemil, bei Gell. 5, 19, 16 u. Suet.: pater, frater, soror (Ggstz. naturalis, rechte, leibliche), ICt.: familia, die Familie, in die jmd. durch Adoption aufgenommen worden ist, ICt.: sacra, derjenigen Familie, in die jmd. adoptiert worden ist, Cic.: nomen, durch Adoption angenommen (Ggstz. gentile), Suet. – subst., adoptīvus, ī. m. (sc. filius), der Adoptivsohn, Oros. 5, 15. § 3 Z. – b) übtr., v. Früchten, eingepfropft, Ov. u. Pallad.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > adoptivus

  • 5 emancipo

    ēmancipo (emancupo), āre, āvi, ātum - tr. - [st2]1 [-] émanciper, affranchir de l'autorité paternelle (un fils, filium). [st2]2 [-] céder, aliéner (un bien), abandonner. [st2]3 [-] soumettre, assujettir.    - emancupando filium fraudem legi facere, Liv. 7, 16: détourner la loi en émancipant son fils.    - filium in adoptionem emancipare, Cic. Fin. 1, 7, 24: émanciper son fils en vue de l'adoption.    - cuidam de parte finium cum vicino litiganti, adhibitus arbiter, totum agrum redemit emancipavitque, Suet. Othon, 4: choisi comme arbitre par un soldat qui était en procès avec son voisin pour une affaire de bornage, (Othon) acheta tout le champ et le lui céda.    - se alicui emancipari: s'abandonner à qqn, dépendre de qqn.    - tibi me emancupo, Plaut. Bacch. 1, 1, 59: je me fais ton esclave.    - senectus honesta est si nemini emancipata est, Cic. de Sen. 11, 38: le vieillard est honoré s'il ne dépend de personne.
    * * *
    ēmancipo (emancupo), āre, āvi, ātum - tr. - [st2]1 [-] émanciper, affranchir de l'autorité paternelle (un fils, filium). [st2]2 [-] céder, aliéner (un bien), abandonner. [st2]3 [-] soumettre, assujettir.    - emancupando filium fraudem legi facere, Liv. 7, 16: détourner la loi en émancipant son fils.    - filium in adoptionem emancipare, Cic. Fin. 1, 7, 24: émanciper son fils en vue de l'adoption.    - cuidam de parte finium cum vicino litiganti, adhibitus arbiter, totum agrum redemit emancipavitque, Suet. Othon, 4: choisi comme arbitre par un soldat qui était en procès avec son voisin pour une affaire de bornage, (Othon) acheta tout le champ et le lui céda.    - se alicui emancipari: s'abandonner à qqn, dépendre de qqn.    - tibi me emancupo, Plaut. Bacch. 1, 1, 59: je me fais ton esclave.    - senectus honesta est si nemini emancipata est, Cic. de Sen. 11, 38: le vieillard est honoré s'il ne dépend de personne.
    * * *
        Emancipo, emancipas, pe. corr. emancipare, siue emancupare. Cic. Emanciper, Mettre hors de sa puissance son filz, ou son nepveu en droicte ligne, ou autre descendant d'eulx.
    \
        Emancipare agrum. Pli. iun. Aliener, Mettre hors de sa puissance.
    \
        Emancupo me tibi. Plaut. Je me soubmets à toy, Je me mets en ton obeissance, Je me donne à toy, Je veul estre ton esclave.
    \
        Quem in adoptionem D. Syllano emancipauerat, vt, etc. Cic. Lequel il avoit emancipé et baillé en adoption à Syllanus.

    Dictionarium latinogallicum > emancipo

  • 6 adoptātiō

        adoptātiō ōnis, f    [adopto], an adopting, adoption: filiorum: adoptatione in regnum pervenisse, S.
    * * *
    adoption of a child; adoption into family (Roman custom)

    Latin-English dictionary > adoptātiō

  • 7 ādoptiō

        ādoptiō ōnis, f    [adopto], a taking as a child, adoption: ius adoptionis: dare filium in adoptionem, L.
    * * *
    adoption of child; adoption into family; grafting (plant)

    Latin-English dictionary > ādoptiō

  • 8 adoptīvus

        adoptīvus adj.    [adopto], of adoption: sacra, obtained by adoption: nobilitas, O. — Of fruits, grafted, O.
    * * *
    adoptiva, adoptivum ADJ
    adoptive, obtained by adoption; formed by grafting

    Latin-English dictionary > adoptīvus

  • 9 agnatus

    agnātus (adgnātus), a, um, I) Partic. v. agnascor, w.s. – II) Subst., agnātus, ī, m. A) = επίγονος, ein nachgeborener Sohn, d.h. der zur Welt kommt, wenn bereits (durch Verwandtschaft, Adoption od. Testament) ein rechtmäßiger Erbe in der Familie vorhanden ist, im Plur. b. Tac. Germ. 19; hist. 5, 5. – B) der Zu- od. Angeborene, der durch Geburt od. Adoption Anverwandte von väterlicher Seite, der Agnat (vgl. Gaius inst. 1, 156; 3, 10. Isid. 9, 6, 1), oft (bes. im Plur.) b. Cic. u.a. – Die nächsten Agnaten (od. in Ermangelung von solchen die Gentilen) waren, wenn ein Familienvater ohne Testament starb od. ein Familienglied wahnsinnig wurde, die gesetzlich nächsten Vormünder (s. XII tabb. b. Cic. de inv. 2, 148 [wo Genet. Plur. agnatûm]); dah. mente est captus atque ad agnatos et gentiles deducendus (d.h. unter Vormundschaft der A.u.G. zu stellen), Varr. r.r. 1, 2, 8.

    lateinisch-deutsches > agnatus

  • 10 ascio

    adscio (ascio), īre, īvi - tr. - faire venir à soi, mander, s'adjoindre, recevoir, adopter.    - sibi Tiberium adscivit, Tac. A. 4, 57: il s'attacha par l'adoption à Tibère (il adopta Tibère).
    * * *
    adscio (ascio), īre, īvi - tr. - faire venir à soi, mander, s'adjoindre, recevoir, adopter.    - sibi Tiberium adscivit, Tac. A. 4, 57: il s'attacha par l'adoption à Tibère (il adopta Tibère).
    * * *
        Ascio, ascias, asciare. Vitruuius. Hacher.

    Dictionarium latinogallicum > ascio

  • 11 ascisco

    adscisco (ascisco), ĕre, ascivi (qqf. ascii), ascitum - tr. - [st2]1 [-] appeler à soi, faire venir, mander, adjoindre, accepter pour, recevoir dans, adopter (qqn). [st2]2 [-] acquérir, attirer à soi, gagner. [st2]3 [-] adopter (une chose), admettre, emprunter, agréer, approuver. [st2]4 [-] s'attribuer, s'arroger.    - adsciscere aliquem filium, Plin.-jn.: adopter qqn pour fils.    - sibi Tiberium adscivit, Tac. A. 4, 57: il s'attacha par l'adoption à Tibère (il adopta Tibère).    - aliquem testamento in bona et nomen adsciscere, Suet. Galb. 17: désigner qqn dans son testament comme l'héritier de ses biens de son nom.    - socios sibi ad id bellum Osismios adsciscunt, Caes. BG. 3.9.10: ils reçoivent les Osismes dans leur alliance pour cette guerre.    - ascitus superis, Ov. P. 4, 9: admis au rang des dieux.    - aliquem in civitatem asciscere: admettre qqn au droit de cité, donner le droit de cité à qqn.    - regium nomen asciscere: prendre le nom de roi.    - asciscere prudentiam sibi, Cic.: s'attribuer des lumières.
    * * *
    adscisco (ascisco), ĕre, ascivi (qqf. ascii), ascitum - tr. - [st2]1 [-] appeler à soi, faire venir, mander, adjoindre, accepter pour, recevoir dans, adopter (qqn). [st2]2 [-] acquérir, attirer à soi, gagner. [st2]3 [-] adopter (une chose), admettre, emprunter, agréer, approuver. [st2]4 [-] s'attribuer, s'arroger.    - adsciscere aliquem filium, Plin.-jn.: adopter qqn pour fils.    - sibi Tiberium adscivit, Tac. A. 4, 57: il s'attacha par l'adoption à Tibère (il adopta Tibère).    - aliquem testamento in bona et nomen adsciscere, Suet. Galb. 17: désigner qqn dans son testament comme l'héritier de ses biens de son nom.    - socios sibi ad id bellum Osismios adsciscunt, Caes. BG. 3.9.10: ils reçoivent les Osismes dans leur alliance pour cette guerre.    - ascitus superis, Ov. P. 4, 9: admis au rang des dieux.    - aliquem in civitatem asciscere: admettre qqn au droit de cité, donner le droit de cité à qqn.    - regium nomen asciscere: prendre le nom de roi.    - asciscere prudentiam sibi, Cic.: s'attribuer des lumières.
    * * *
        Ascisco, asciscis, asciui, ascitum, pen. prod, asciscere. Cic. Prendre ou appliquer à soy.
    \
        Asciscere sibi laudem. Cic. S'attribuer.
    \
        Asciscere sibi nomen regium. Liu. Usurper et prendre le nom et tiltre de Roy.
    \
        Asciscere sibi socios. Caes. Prendre à compaignons.
    \
        Asciscere sibi oppidum. Cic. Allier, Associer.
    \
        Voluntarios vndique ad spem praedae asciuerunt. Cic. Ont appelé.
    \
        Asciscere consuetudinem. Cic. Prendre une coustume.
    \
        Asciscere peregrinos ritus. Liu. Prendre d'ailleurs estranges facons de faire.
    \
        Asciscere leges. Cic. Prendre, ou faire venir d'ailleurs, et en user.
    \
        Ascita et accepta a Graecis sacra, vel ex Phrygia. Cic. Qu'on a fait venir de Grece.
    \
        Asciscere ciuem, vel asciscere in ciuitatem. Cic. Recevoir pour citoyen, Passer bourgeois.

    Dictionarium latinogallicum > ascisco

  • 12 consularis

    [st1]1 [-] consŭlāris, e: de consul, consulaire.    - aetas consularis: l’âge pour être consul, l'âge requis pour le consulat (43 ans).    - consularis femina, Suet.: femme d'un consul.    - consularis exercitus, Liv.: armée commandée par un consul.    - consulare vinum, Mart.: vin qui porte le nom du consul sous lequel il a été fait, vin vieux.    - consularis domus, Plin.: famille qui compte un ou plusieurs consuls.    - consularis via, Plin.: grande route.    - consularis adoptio, Quint.: adoption par un consul.    - consularia comitia, Cic.: comices assemblés par ordre des consuls ou pour leur élection. [st1]2 [-] consŭlāris, is, m.: - [abcl][b]a - ancien consul, personnage consulaire. - [abcl]b - lieutenant de l'empereur (dans les provinces).[/b]
    * * *
    [st1]1 [-] consŭlāris, e: de consul, consulaire.    - aetas consularis: l’âge pour être consul, l'âge requis pour le consulat (43 ans).    - consularis femina, Suet.: femme d'un consul.    - consularis exercitus, Liv.: armée commandée par un consul.    - consulare vinum, Mart.: vin qui porte le nom du consul sous lequel il a été fait, vin vieux.    - consularis domus, Plin.: famille qui compte un ou plusieurs consuls.    - consularis via, Plin.: grande route.    - consularis adoptio, Quint.: adoption par un consul.    - consularia comitia, Cic.: comices assemblés par ordre des consuls ou pour leur élection. [st1]2 [-] consŭlāris, is, m.: - [abcl][b]a - ancien consul, personnage consulaire. - [abcl]b - lieutenant de l'empereur (dans les provinces).[/b]
    * * *
        Consularis, et hoc Consulare, pen. prod. vt Consularis vir. Qui a esté Consul, et à present ne l'est plus.
    \
        Consularis aetas. Cic. L'aage qu'il falloit avoir devant que pouvoir estre Consul.
    \
        Consularis cognitio. Quintil. La jurisdiction et congnoissance appartenante au seul Consul.
    \
        Dictum non Consulare. Cic. Parolle orde et vilaine, et indigne d'estre proferee par un homme ayant esté Consul.
    \
        Foemina Consularis. Tranquillus. La femme d'un qui a esté Consul, ou sa veufve non remariee.
    \
        Odi illam male Consularem. Cic. Je hay ceste femme faisant choses qui ne conviennent point, et ne sont honnestes à une qui est femme d'un qui a esté Consul.
    \
        Lictor Consularis. Horat. Sergeant, ou appariteur du Consul.

    Dictionarium latinogallicum > consularis

  • 13 detestatio

    [st1]1 [-] dētestātĭo, ōnis, f. [detestor]: a - imprécation, malédiction.    - Liv. 10, 38; Hor. Epod. 5, 89. b - exécration, détestation, répulsion, horreur.    - dicunt neque id satis esse ad faciendam scelerati hominis detestationem, Gell. 2, 6: et ils disent que ce (mot) est loin de rendre l'horreur pour un criminel.    - pro detestatione tot scelerum unam aram consecrare, Cic. Dom. 140: pour l'horreur provenant de tant de crimes consacrer un seul autel.    - detestatione exsecrationeque totius generis humani dignus, Gell. 2, 6: digne de l'exécration de tout le genre humain. c - renonciation solennelle sous serment.    - detestatio sacrorum: renonciation solennelle aux rites sacrés de la gens; et, par la suite à la gens elle-même (en cas d'adoption). [st1]2 [-] dētestātĭo, ōnis, f. [de + testis]: castration. --- Apul. M. 7, 23.
    * * *
    [st1]1 [-] dētestātĭo, ōnis, f. [detestor]: a - imprécation, malédiction.    - Liv. 10, 38; Hor. Epod. 5, 89. b - exécration, détestation, répulsion, horreur.    - dicunt neque id satis esse ad faciendam scelerati hominis detestationem, Gell. 2, 6: et ils disent que ce (mot) est loin de rendre l'horreur pour un criminel.    - pro detestatione tot scelerum unam aram consecrare, Cic. Dom. 140: pour l'horreur provenant de tant de crimes consacrer un seul autel.    - detestatione exsecrationeque totius generis humani dignus, Gell. 2, 6: digne de l'exécration de tout le genre humain. c - renonciation solennelle sous serment.    - detestatio sacrorum: renonciation solennelle aux rites sacrés de la gens; et, par la suite à la gens elle-même (en cas d'adoption). [st1]2 [-] dētestātĭo, ōnis, f. [de + testis]: castration. --- Apul. M. 7, 23.
    * * *
        Detestatio, Verbale. Plin. Detestation, Abomination, Rejectement et repoulsement de quelque chose comme meschante, Fuite et evitement.
    \
        Detestatio, apud Iurisconsultos. Vlpian. Quand on denonce quelque chose à aucun en presence de tesmoings.

    Dictionarium latinogallicum > detestatio

  • 14 natura

    natura, ae, f. [nascor] [st1]1 [-] action de mettre au monde, génération, naissance.    - tuus naturā filius: ton fils par la naissance.    - naturā frater, adoptione filius, Liv.: frère de naissance, fils d'adoption. [st1]2 [-] nature, essence, propriété, qualité, constitution, manière d'être, configuration (d'un lieu).    - natura ignis, Cic.: la nature du feu, l'essence du feu.    - natura deorum, Cic.: l'essence des dieux.    - natura corporis, Cic.: la complexion.    - loci naturā, Caes. BG. 1, 3: par la configuration de l'endroit.    - natura montis, Caes.: la configuration de la montagne.    - insula natura triquetra, cujus unum latus est contra Galliam, Caes.: l’île a la forme d’un triangle, dont un côté fait face à la Gaule.    - secundum naturam fluminis, Caes. BG. 4: dans la direction du courant.    - arbor in suam naturam revocata, V.-Max.: arbre revenu à son état naturel.    - solo natura subest, Virg. G. 2: la bonne qualité (des arbres) tient au sol.    - haec est natura propria animae, Cic.: c'est la qualité propre de l'âme.    - natura alvi, Cels.: l'estomac.    - auctor omnium naturarum, Quint.: le créateur de tous les êtres. [st1]3 [-] nature (avec ses lois), ordre naturel, cours des choses.    - haec omnia regi naturā, Cic. (sub. inf.):... que tout cela est gouverné par la nature.    - arboribus varia natura creandis, Virg.: la nature agit diversement dans la production des arbres.    - naturae foedera, Lucr.: les lois du monde physique.    - nihil a naturae statu discedere, Cic.: ne pas s'écarter de l'ordre de la nature.    - nolente naturā (contra naturam), Cic.: contrairement aux lois de la nature.    - est in rerum natura ut... Cels.: il peut arriver que...    - rerum natura non recipit ut..., V.-Max.: il n'est pas dans la nature des choses que...    - pater naturae concessit, Sall. J. 14: mon père a cédé à la nature, mon père est mort.    - naturae satisfacere, Cic. Clu. 10: mourir, décéder. [st1]4 [-] nature particulière (du corps ou de l'âme), dispositions naturelles, instinct, inclinations, tempérament, naturel, caractère.    - versare suam naturam, Cic.: changer de caractère.    - naturā, Cic.: naturellement.    - mihi benefacere jam ex consuetudine in naturam vertit, Sall.: l'habitude de bien me conduire m'est devenue naturelle.    - natura aegri, Cels.: le tempérament du malade.    - natura serpentium, Sall.: la nature des serpents, les moeurs des serpents.    - naturam expellas, Hor.: chasse le naturel.    - cujus rei tanta est natura, ut... Cic.: telle est la puissance de ce sentiment que...    - natura mirabilis ad dicendum, Cic.: dispositions merveilleuses pour l'éloquence.    - naturā aut moribus, Sall.: par son tempérament ou par son éducation.    - loqui ut natura fert, Ter.: parler avec franchise.    - naturas apibus quas Juppiter ipse addidit, Virg. G. 4: (exposer) les instincts que Jupiter lui-même a accordé aux abeilles. [st1]5 [-] le monde, la nature, l'univers.    - natura rerum (natura mundi): la nature, le monde, l'univers.    - salve, parens omnium rerum, Natura, Plin.: salut, Nature, mère de toutes les choses. [st1]6 [-] matière, élément, espèce, sorte.    - quattuor naturae, Cic.: les quatre éléments.    - quintam naturam esse censet, Cic.: il pense qu'il y a un cinquième élément.    - naturae rerum, non figurae, Cic.: des réalités et non des apparences.    - natura animantum, Lucr.: le règne animal.
    * * *
    natura, ae, f. [nascor] [st1]1 [-] action de mettre au monde, génération, naissance.    - tuus naturā filius: ton fils par la naissance.    - naturā frater, adoptione filius, Liv.: frère de naissance, fils d'adoption. [st1]2 [-] nature, essence, propriété, qualité, constitution, manière d'être, configuration (d'un lieu).    - natura ignis, Cic.: la nature du feu, l'essence du feu.    - natura deorum, Cic.: l'essence des dieux.    - natura corporis, Cic.: la complexion.    - loci naturā, Caes. BG. 1, 3: par la configuration de l'endroit.    - natura montis, Caes.: la configuration de la montagne.    - insula natura triquetra, cujus unum latus est contra Galliam, Caes.: l’île a la forme d’un triangle, dont un côté fait face à la Gaule.    - secundum naturam fluminis, Caes. BG. 4: dans la direction du courant.    - arbor in suam naturam revocata, V.-Max.: arbre revenu à son état naturel.    - solo natura subest, Virg. G. 2: la bonne qualité (des arbres) tient au sol.    - haec est natura propria animae, Cic.: c'est la qualité propre de l'âme.    - natura alvi, Cels.: l'estomac.    - auctor omnium naturarum, Quint.: le créateur de tous les êtres. [st1]3 [-] nature (avec ses lois), ordre naturel, cours des choses.    - haec omnia regi naturā, Cic. (sub. inf.):... que tout cela est gouverné par la nature.    - arboribus varia natura creandis, Virg.: la nature agit diversement dans la production des arbres.    - naturae foedera, Lucr.: les lois du monde physique.    - nihil a naturae statu discedere, Cic.: ne pas s'écarter de l'ordre de la nature.    - nolente naturā (contra naturam), Cic.: contrairement aux lois de la nature.    - est in rerum natura ut... Cels.: il peut arriver que...    - rerum natura non recipit ut..., V.-Max.: il n'est pas dans la nature des choses que...    - pater naturae concessit, Sall. J. 14: mon père a cédé à la nature, mon père est mort.    - naturae satisfacere, Cic. Clu. 10: mourir, décéder. [st1]4 [-] nature particulière (du corps ou de l'âme), dispositions naturelles, instinct, inclinations, tempérament, naturel, caractère.    - versare suam naturam, Cic.: changer de caractère.    - naturā, Cic.: naturellement.    - mihi benefacere jam ex consuetudine in naturam vertit, Sall.: l'habitude de bien me conduire m'est devenue naturelle.    - natura aegri, Cels.: le tempérament du malade.    - natura serpentium, Sall.: la nature des serpents, les moeurs des serpents.    - naturam expellas, Hor.: chasse le naturel.    - cujus rei tanta est natura, ut... Cic.: telle est la puissance de ce sentiment que...    - natura mirabilis ad dicendum, Cic.: dispositions merveilleuses pour l'éloquence.    - naturā aut moribus, Sall.: par son tempérament ou par son éducation.    - loqui ut natura fert, Ter.: parler avec franchise.    - naturas apibus quas Juppiter ipse addidit, Virg. G. 4: (exposer) les instincts que Jupiter lui-même a accordé aux abeilles. [st1]5 [-] le monde, la nature, l'univers.    - natura rerum (natura mundi): la nature, le monde, l'univers.    - salve, parens omnium rerum, Natura, Plin.: salut, Nature, mère de toutes les choses. [st1]6 [-] matière, élément, espèce, sorte.    - quattuor naturae, Cic.: les quatre éléments.    - quintam naturam esse censet, Cic.: il pense qu'il y a un cinquième élément.    - naturae rerum, non figurae, Cic.: des réalités et non des apparences.    - natura animantum, Lucr.: le règne animal.
    * * *
        Natura, pen. prod. Plin. Nature.
    \
        Natura. Plin. Cic. La partie honteuse d'une personne ou d'une beste, La nature.
    \
        Si exemeris ex rerum natura beneuolentiae coniunctionem. Cic. Si tu ostes d'entre les hommes, etc.
    \
        E natura rerum euellere. Cic. Destruire quelque chose.
    \
        Natura solitarium nihil amat. Cic. La nature et inclination de l'homme.
    \
        Natura. Virgil. Maniere et facon de faire.
    \
        Quae tua est natura. Cic. Cognitum per teipsum (quae tua natura est) dignum eum tua amicitia hospitioque iudicabis. Veu ta nature.
    \
        Natura et mores alicuius. Cic. Sa complexion.
    \
        Larga. Iuuenal. Liberale.
    \
        Naturae cedere, siue concedere. Sallust. Mourir.
    \
        Vt fert natura aliquid facere. Terent. Suyvant son naturel, D'un mouvement naturel, Sans contraincte, Naifvement. Quod et ex animo facere dicimus.
    \
        Naturae suae rationem habere. Cic. Avoir esgard à ses meurs et conditions.
    \
        Hoc natura est insitum, vt quem timueris, etc. Cic. Nous avons cela de nature, que, etc.
    \
        Naturae satisfacere. Cic. Mourir.
    \
        Arborum atque herbarum naturas. Plin. Leur nature, force et vertu.
    \
        Mendaces non genere, sed natura loci. Cic. A cause du lieu, Par la vertu et nature du lieu.
    \
        Natura, Ablatiuus. Cic. Naturellement, De nature.
    \
        - haec tria primum addidi Praeter naturam. Terent. Contre ma nature, Oultre que je n'avoye de coustume.

    Dictionarium latinogallicum > natura

  • 15 patricius

    patrĭcĭus, a, um de patricien.    - patricii, ōrum, m.: les patriciens.    - exire patriciis, Cic.: sortir de la classe des patriciens (passer par adoption dans une famille plébéienne).    - patricius, ii, m.: un patricien, un noble.
    * * *
    patrĭcĭus, a, um de patricien.    - patricii, ōrum, m.: les patriciens.    - exire patriciis, Cic.: sortir de la classe des patriciens (passer par adoption dans une famille plébéienne).    - patricius, ii, m.: un patricien, un noble.
    * * *
        Patricius, patricii, mas. gen. Patricii. Liu. Qui estoyent descenduz par la ligne des masles des premiers Senateurs, Patrices.
    \
        Patricius, Adiectiuum: vt Patricius magistratus. Cicero. Magistrat qui ne povoit estre exercé que par les Patrices.

    Dictionarium latinogallicum > patricius

  • 16 agnatus

    agnātus (adgnātus), a, um, I) Partic. v. agnascor, w.s. – II) Subst., agnātus, ī, m. A) = επίγονος, ein nachgeborener Sohn, d.h. der zur Welt kommt, wenn bereits (durch Verwandtschaft, Adoption od. Testament) ein rechtmäßiger Erbe in der Familie vorhanden ist, im Plur. b. Tac. Germ. 19; hist. 5, 5. – B) der Zu- od. Angeborene, der durch Geburt od. Adoption Anverwandte von väterlicher Seite, der Agnat (vgl. Gaius inst. 1, 156; 3, 10. Isid. 9, 6, 1), oft (bes. im Plur.) b. Cic. u.a. – Die nächsten Agnaten (od. in Ermangelung von solchen die Gentilen) waren, wenn ein Familienvater ohne Testament starb od. ein Familienglied wahnsinnig wurde, die gesetzlich nächsten Vormünder (s. XII tabb. b. Cic. de inv. 2, 148 [wo Genet. Plur. agnatûm]); dah. mente est captus atque ad agnatos et gentiles deducendus (d.h. unter Vormundschaft der A.u.G. zu stellen), Varr. r.r. 1, 2, 8.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > agnatus

  • 17 adoptio

    ădoptĭo, ōnis, f. [v. adoptatio], a taking or receiving of one in the place of a child (also of a grandchild, Dig. 1, 7, 10), an adopting, adoption (properly of one still under paternal authority, in patria potestate; on the contr., arrogatio referred to one who was already independent, homo sui juris. The former took place before the praetor or other magistrate and five witnesses, by a threefold mancipatio, i. e. sham sale;

    the latter could only be effected before the assembled people in the comitia curiata,

    Gell. 5, 19; Just. Inst. 1, 11; Dig. 1, 7. More used than adoptatio, q. v.):

    emancipare filium alicui in adoptionem,

    Cic. Fin. 1, 7:

    dare se alicui in adoptionem,

    Vell. 2, 8, 2; Suet. Tib. 2; cf. Liv. 45, 40:

    adscire aliquem per adoptionem,

    Tac. A. 1, 3;

    or, in adoptionem,

    id. H. 2, 1:

    inserere aliquem familiae per adoptionem,

    Suet. Claud. 39 fin.:

    adscitus adoptione in imperium et cognomentum,

    Tac. A. 11, 11:

    adoptio in Domitium festinatur,

    id. ib. 12, 25:

    adoptionem nuncupare,

    to make known, to announce, id. H. 1, 17: adoptio consularis, performed by a consul, Quint. prooem. 6, 13 Spald. al.—
    II.
    Transf., of plants, the ingrafting, Plin. prooem. 1, 16.—Of bees, the admittance to or reception in a new hive:

    ut tamquam novae prolis adoptione domicilia confirmentur,

    Col. 9, 13, 9.—In eccl. Lat., in spiritual sense of adoption as children of God:

    adoptionem filiorum Dei,

    Vulg. Rom. 8, 23; ib. Gal. 4, 5; ib. Ephes. 1, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > adoptio

  • 18 accingo

    ac-cingo (ad-cingo), cinxī, cīnctum, ere, angürten, umgürten, I) eig.: a) mit dem Schwerte, lateri ensem, Verg.: accingi ense, Verg.: gladiis accincti, Liv.: ferro accinctus, Tac.: (miles) non accinctus, unbewaffnet, Tac.: ne glorietur accinctus aeque ut discinctus, Vulg. – b) mit einem Gewande, feminae pellibus accinctae, Tac. ann. 11, 31. – c) übh. mit etw. ausrüsten, ausstatten, accingi armis, facibus, Verg.: turmas ad munia peditum accingere, sich zum Fußdienst fertig machen lassen, Tac.: accinctus gemmis fulgentibus ensis, Val. Flacc.: Britannia tot accincta portubus, Eum. pan. – II) übtr., mit einem Hilfsmittel usw. gleichs. wappnen, ausstatten, Phraaten paternum ad fastigium, Tac.: animos accinge futuris, Val. Flacc. – refl. acc. se u. medial accingi, sich waffnen, sich rüsten, α) mit etw., acc. se iuvene, sich einen Jüngling zugesellen (durch Adoption als Stütze des Alters), Tac.: studio popularium accinctus, Tac.: magicis accincti artibus, Cod. Theod.: poet., magicas accingier artes, in bezug auf m.K., d.i. mit m.K., Verg. – β) zu etwas sich gehörig rüsten, sich anschicken, sich bereit machen, auf etwas sich gefaßt machen, rüstig an etwas gehen, zu etwas schreiten, accingar, ich mache mich ans Werk, Ter.: accingere, mache dich darauf gefaßt, Ter.: quin accingeris? nein, raffe dich vielmehr auf! Liv.: accingi ad consulatum, sich ans K. machen (= danach streben), Liv.: ad spem vel ad ultionem, sich erheben, Tac.: accingendum ad eam cogitationem esse, diesen Gedanken müsse man verfolgen, Liv.: in hoc discrimen accingere, Liv.: accingi in proelium, sich schlagfertig machen, Tac.: in omnia intenta bonitas et accincta, bereit, Plin. pan.: acc. se praedae, Verg.: accingunt (sc. se) omnes operi, Verg.: comitatus accinctus et parens, immer zur Hand, immer schnell reisefertig, Plin. pan. – accingor m. folg. Infin., Verg. georg. 3, 46. Tac. ann. 15, 51. Claud. rapt. Pros. 3, 316. – / Paragog. Infin. Präs. Pass. accingier, Verg. Aen. 4, 493.

    lateinisch-deutsches > accingo

  • 19 adoptio

    adoptio, ōnis, f. (adopto), I) die Annahme an Kindesstatt, die Adoption gew. eines, der noch in väterlicher Gewalt stand (vgl. arrogatio), ius adoptionis, Cic.: nego istam adoptionem pontificio iure esse factam, Cic.: dare alqm od. se alci in adoptionem, Vell. u. Quint.: ascire alqm in od. per adoptionem, Tac.: emancipare filium alci in adoptionem, Cic.: pro rostris adoptionem nuncupare, Tac.: adoptio in (für) Domitium auctoritate Pallantis festinatur, Tac. ann. 12, 25: Plur., Cic. de dom. 35; Tusc. 1, 31 (al. adoptationes). – II) übtr.: a) das Einpfropfen, Plin. 16, 1. – b) bei den Bienen, das Einsetzen, Einstiften neuer Brut, Col. 9, 13, 9.

    lateinisch-deutsches > adoptio

  • 20 agnatio

    agnātio (adgnātio), ōnis, f. (agnascor), I) das Nachgeborenwerden, 1) eig., a) v. Sklaven, der Zuwachs, spät. ICt. – b) v. Menschen, nach dem Tode od. Testamente des Vaters, oft b. ICt. – 2) meton., a) der Stand des Agnaten, die Blutsverwandtschaft von Vaters Seite, die auf Adoption od. Erzeugung von Mannspersonen, die zur Familie gehören, gegründet ist, Acc. tr. 579. Cic. de or. 1, 24. Gaius inst. 1, 156 u.a. ICt.: Plur., Varr. LL. 8, 4. Cic. de or. 1, 173; de legg. 1, 23. – b) die Blutsverwandtschaft von Vaters Seite = die Agnaten, Cod. Theod. – II) der Anwuchs, Auswuchs an Pflanzen, Plur. bei Ps. Apul. herb. 59 u. 62.

    lateinisch-deutsches > agnatio

См. также в других словарях:

  • ADOPTION — Le développement moderne de l’adoption est particulièrement remarquable. Si l’institution demeure inconnue notamment du droit musulman et de certaines législations d’Amérique latine, elle a pris une place importante dans les lois et dans les… …   Encyclopédie Universelle

  • Adoption Internationale — Adoption Pour les articles homonymes, voir Adoption d un acte …   Wikipédia en Français

  • Adoption Pleinière — Adoption Pour les articles homonymes, voir Adoption d un acte …   Wikipédia en Français

  • Adoption internationale — Adoption Pour les articles homonymes, voir Adoption d un acte …   Wikipédia en Français

  • Adoption pleinière — Adoption Pour les articles homonymes, voir Adoption d un acte …   Wikipédia en Français

  • Adoption pléniaire — Adoption Pour les articles homonymes, voir Adoption d un acte …   Wikipédia en Français

  • Adoption plénière — Adoption Pour les articles homonymes, voir Adoption d un acte …   Wikipédia en Français

  • ADOPTION — ADOPTION, taking another s child as one s own. Alleged Cases of Adoption in the Bible The evidence for adoption in the Bible is so equivocal that some have denied it was practiced in the biblical period. (A) GENESIS 15:2–3. Being childless, Abram …   Encyclopedia of Judaism

  • Adoption (Deutschland) — Adoption (von lat. adoptio), in Deutschland nunmehr Annahme als Kind genannt, ist die rechtliche Begründung eines Eltern Kind Verhältnisses zwischen dem Annehmenden und dem Kind ohne Rücksicht auf die biologische Abstammung. Mit adoptierten… …   Deutsch Wikipedia

  • Adoption — (von lat. adoptio) ist die rechtliche Begründung eines Eltern Kind Verhältnisses zwischen dem Annehmenden und dem Kind ohne Rücksicht auf die biologische Abstammung. Inhaltsverzeichnis 1 Historisches 2 Rechtslage in einzelnen Ländern und… …   Deutsch Wikipedia

  • Adoption in the United States — is the legal act of adoption, of permanently placing a person under the age of 18 with a parent or parents other than the birth parents in the United States.The 2000 census was the first census in which adoption statistics were collected. The… …   Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»